من اصولن عاشق چشم و ابروی محمد خاتمی نيستم و از قضا خاتمی هم قول مديرعاملی سايپا را به من نداده اما چون به هيچوجه نمیخواهم به مدت چهار سال ديگر، موقع شنيدن سخنرانی رييسجمهور دستم از فرط عصبانيت بلرزد و گوشهی لبم مچاله شود و فحش ببندم به ناف هرچه تحول اقتصادی و سهام عدالت و مقاومت و اقتدار، ناچارم از اعلام كانديداتوری خاتمی خوشحال باشم و اميدوار باشم كه خاتمی باز هم رييسجمهور شود؛ هرچند ملت ايران حافظهی تاريخیشان یک چیزی در حد فندق است و هيچ هم بعيد نيست كه چهار سال بعد مثلن مسعود دهنمكی يا جواد رضويان را رييس جمهور كنند. حالا از فردا اين جماعت تحريمچی شروع میكنند توپيدن به ما كه سادهای و احمقی و بچهای و خامی هنوز و ... اما خيالی نيست و به اندازهی كافی دليل برای رأی دادن دارم و به دلايلم هم ايمان دارم تا مثل دور قبل، شده حتا از خواب و خوراك خودم بزنم و با نزديكترين دوستانم و حتا بستگانم كه اهالی تحريم انتخاباتاند شاخ تو شاخ شوم و در بیفتم، تا فرداروزی اگر باز هم احمدینژاد به فضل خدايش آمد بالای سكوی رياست، لااقل وجدانم راحت باشد و پيش خودم افتخار كنم كه من به سهم خودم نهايت تلاشم را كردم كه نتواند بيايد و تاريخ را بيش از اين اشغال نکند. دلم به حال خودم میسوزد وقتی یادم میافتد که چطور تحریمکنندگان انتخابات ریاستجمهوری سال ۸۴، بهطور كاملن مستقيم باعث روی كار آمدن احمدینژاد شدند.
چند وقت پيش جايی خواندم كه ميزان كل بدهیهاي زندانيان ديه در سراسر كشور، چيزی حدود 156 ميليارد تومان است. پيش خودم فكر كردم اگر صادق محصولی؛ وزير صددرصد محترم كشور كه ثروت اعلام شدهاش تا قبل از وزارت 164 ميليارد تومان بود، بخواهد بدهی همهی اين فلكزدهها را بپردازد و از زندان آزادشان كند، تازه سرجمع 8 ميليارد هم كف دستش میماند. حالا بماند كه كف دست برای اين مبلغ كمی كوچك است، اما با 8 ميليارد تومان در شهری مثل آستارا میشود يك امپراطوری راه انداخت. میشود خواهر و مادر قوای مقننه و مجريه و قضاييه را به هم پيوند داد و میتوان حتا با يك صدم اين مبلغ نتايج تمام انواع انتخابات را در آستارا تا چند ثانيه قبل از اتمام رأیگيری تعيين كرد. اين را هم لحاظ كنيم كه فيلم به شدت بامزهی اخراجیها، تنها با فروش 3 ميليارد تومانی، پرفروشترين فيلم تاريخ سينمای ايران لقب گرفت و همهی دستاندركاران آن ميليونر شدند. ثروت آقای وزير كشور از 54 برابر فروش فيلم اخراجیها هم بيشتر است. برای مجسم كردن همين 8 ميليارد (و نه حتا تمام 164 ميليارد) هم كافیست عنايت به خرج دهيم كه اين مبلغ برابر است با حقوق كاری 1333 سال يك كارمند خوششانس كه در ايدهآلترين حالت ماهی 500 هزار تومان حقوق میگيرد. يعنی اگر حضرت نوح هم از همان اول بسته شدن نطفه تا آخر عمر هزار سالهاش كارمندی دولت را میکرد و تمام حقوقش را هم بدون یك ریال كم و كاست پسانداز میكرد، باز ۳۳۰ سال و اندی کم میآورد و نمیتوانست 8 ميليارد را سرهم كند. البته اين خزعبلات فقط محض مقايسه گفته شد، وگرنه ما كه حسود نيستيم يا خشتكمان كه هوس بادبان شدن نكرده. لابد لياقتش را داشته كه اينهمه پول در آورده. اصلن صادق محصولی ساخته شده براي ميلياردر بودن؛ مثل احمدینژاد كه آفریده شده برای شكوفا كردن اقتصاد ایران و رسيدگی به مشکل ترافيك خيابانهای كاراكاس.
