نمی دانم چه کسی این جمله را گفته و من کجا آن را خوانده ام. جمله چنین است:« زبان، عامل سوء تفاهم است.» شاید این عبارت بیش از هر چیز زبان حال زمان ماست. زمانه ای که در آن بار عاطفی واژگان چنان بر ادبیات سیاسی سایه افکنده است که طرف داران هر سیاستی و جانب داران هر اندیشه ای به دلیل نیاز به عاطفه ی سیاسی جمع، محتاج به پنهان کردن خود در پس واژه های مقبول و مورد احترام جامعه اند.
بدین لحاظ است که می بینیم دیکتاتورها در سراسر جهان همه از واژه ی آزادی و دموکراسی و عدالت استفاده می کنند و سوء استفاده می کنند. می بینیم که طرف داران سیاست های ملاحظه جویانه و جریان های استثمارگر جهانی از واژه هایی مانند حقوق بشر و حقوق ملت ها بهره می برند. می بینیم که کشورهایی که حکومت آن ها در انحصار یک حزب سیاسی یا یک خانواده یا یک گروه اجتماعی یا مذهبی است عنوان جمهوری را یدک می کشند. بله، دیدید ما هم بلدیم شعار بدهیم.
در مملکت خودمان واژه ها بسیار مورد سوء استفاده قرار گرفته اند. هیچ کس صداقت این که رسمن اعلام کند: « من مردی دیکتاتور هستم و با آزادی مردمی که بی شعور هستند مخالفم» را ندارد. هیچ حزبی صداقت این که اعلام کند: « علی رغم این که مردم از ما بدشان می آید ما نیازمند آن ها هستیم که قدرت داشته باشیم» را ندارد و به همین لحاظ است که هر گروه سیاسی و فکری خود را در پس واژه های محترم و مقدس پنهان می کند.
از سوی دیگر واژه های کلیشه ای نیز گوشه ی دیگری از دنیای واژگان سیاسی است که مورد استفاده ی جریان قدرت قرار می گیرد. رادیو و تلویزیون در اخبار رسمی تمامن از کلیشه ها استفاده می کند و تلاش می کند تا واقعیات سیاسی را در پشت واژه های کلیشه ای پنهان کند. واژه های کلیشه ای که هرروز و هرروز تکرار می شود و این تکرار، به واژه ها قدرتی ویران گر می دهد. قدرتی که در پس آن یک ایدئولوژی سیاسی نهفته است.
واژه های سیاسی در کشور ما میراث مارکسیسم و دعواهای درونی جریان چپ مارکسیستی است. این واژه ها توسط برخی اندیشمندان مسلمان ترجمه ی ملی و محلی شده و به ابزار کنترل فرهنگی بدل شده است.
"مستضعف" یعنی "پرولتر"، "مستکبر" یعنی "سرمایه دار"، "استکبار جهانی" یعنی "امپریالیسم جهانی"، "بلندگوهای استکباری" یعنی "رسانه های امپریالیستی"، "عوامل استکبار" یعنی "عوامل امپریالیسم"، "مرفهین بی درد" یعنی " سرمایه داران جیره خور امریکا" و ... ما، واژگان دنیای مارکسیسم را پذیرفتیم و به دنبال آن میراث خشونت آمیز رفتارهای تمامیت خواهانه ای که در درون این واژه ها نهان بود، به فرهنگمان راه پیدا کرد. امروز هرچه از اقتدار ایدئولوژی بر دین و سیاست می گذرد قدرت واژه های ایدئولوژیک نیز کاهش می یابد و به تدریج چنان می شود که جز صورتی مسخره و مندرس از این واژه ها باقی نمی ماند، اگرچه رسانه ها و گروه های ایدئولوژیک هم چنان به تکرار مهوع این واژه ها می پردازند. گاهی فکر می کنم خطر واژه ها از خطر اسلحه بیش تر است.
این کتاب تقدیم می شود به مردم ایران که سال هاست هرچه گوش می کنند نمی فهمند منظور بزرگان این قوم چیست...
                                ( ابراهیم نبوی ، مقدمه ی کتاب "دایرةالمعارف ستون پنجم" )